Οι φωτογραφικές μηχανές προκειμένου να ρυθμίζουν πόσο φως θα φτάσει μέχρι τον αισθητήρα, είναι εξοπλισμένες με δύο μηχανισμούς: τον φωτοφράκτη που βρίσκεται στο σώμα της μηχανής και το διάφραγμα που βρίσκεται στο φακό της μηχανής.
Ο φωτοφράκτης είναι μια κουρτίνα που ανοιγοκλείνει. Όσο περισσότερο μένει ανοιχτή τόσο περισσότερο φως φτάνει στον αισθητήρα. Άρα μια αργή ταχύτητα, ένα αργό ανοιγο-κλείσιμο του φωτοφράκτη δηλαδή, επιτρέπει πολύ φως να εισχωρήσει στη μηχανή. Αν χρησιμοποιήσουμε μια πολύ αργή ταχύτητα συνήθως (εξαρτάται από τον υπάρχοντα φωτισμό) η φωτογραφία θα βγει υπερφωτισμένη, θα είναι δηλαδή πολύ φωτεινή. Αν χρησιμοποιήσουμε μια γρήγορη ταχύτητα, αν δηλαδή ο φωτοφράκτης ανοιγο-κλείσει πολύ γρήγορα, τότε θα προλάβει να μπει λίγο φως στη μηχανή και έτσι η φωτογραφία θα είναι σκοτεινή.
Το διάφραγμα είναι ένα δακτυλίδι που ανοιγοκλείνει. Όταν είναι πολύ κλειστό εισχωρεί λίγο φως στη μηχανή, ενώ όταν είναι πολύ ανοιχτό μπαίνει πολύ φως. Στην πρώτη περίπτωση η φωτογραφία βγαίνει υποφωτισμένη, ενώ στη δεύτερη υπερφωτισμένη.
Θα αναρωτηθεί κανείς, με το δίκιο του, γιατί να υπάρχουν δύο μηχανισμοί που να ελέγχουν πόσο φως φτάνει στον αισθητήρα, από τη στιγμή που οποιοσδήποτε από αυτούς θα μπορούσε να είναι ο μοναδικός. Πραγματικά, οποιοσδήποτε από τους δυο αυτούς μηχανισμούς θα μπορούσε να ρυθμίσει με ακρίβεια την ποσότητα του φωτός που επιθυμούμε να φτάσει στον αισθητήρα.
Φυσικά δεν είναι άσχετοι αυτοί που κατασκευάζουν μηχανές. Καθένας από τους δυο αυτούς μηχανισμούς, το διάφραγμα και τον φωτοφράκτη έχουν κι άλλες λειτουργίες εκτός από το να ρυθμίζουν πόσο φως θα μπει. Αυτός είναι ο λόγος που υπάρχουν και οι δύο. Το τι ρυθμίζουν θα το μάθουμε αργότερα.
Ο φωτοφράκτης είναι μια κουρτίνα που ανοιγοκλείνει. Όσο περισσότερο μένει ανοιχτή τόσο περισσότερο φως φτάνει στον αισθητήρα. Άρα μια αργή ταχύτητα, ένα αργό ανοιγο-κλείσιμο του φωτοφράκτη δηλαδή, επιτρέπει πολύ φως να εισχωρήσει στη μηχανή. Αν χρησιμοποιήσουμε μια πολύ αργή ταχύτητα συνήθως (εξαρτάται από τον υπάρχοντα φωτισμό) η φωτογραφία θα βγει υπερφωτισμένη, θα είναι δηλαδή πολύ φωτεινή. Αν χρησιμοποιήσουμε μια γρήγορη ταχύτητα, αν δηλαδή ο φωτοφράκτης ανοιγο-κλείσει πολύ γρήγορα, τότε θα προλάβει να μπει λίγο φως στη μηχανή και έτσι η φωτογραφία θα είναι σκοτεινή.
Το διάφραγμα είναι ένα δακτυλίδι που ανοιγοκλείνει. Όταν είναι πολύ κλειστό εισχωρεί λίγο φως στη μηχανή, ενώ όταν είναι πολύ ανοιχτό μπαίνει πολύ φως. Στην πρώτη περίπτωση η φωτογραφία βγαίνει υποφωτισμένη, ενώ στη δεύτερη υπερφωτισμένη.
Θα αναρωτηθεί κανείς, με το δίκιο του, γιατί να υπάρχουν δύο μηχανισμοί που να ελέγχουν πόσο φως φτάνει στον αισθητήρα, από τη στιγμή που οποιοσδήποτε από αυτούς θα μπορούσε να είναι ο μοναδικός. Πραγματικά, οποιοσδήποτε από τους δυο αυτούς μηχανισμούς θα μπορούσε να ρυθμίσει με ακρίβεια την ποσότητα του φωτός που επιθυμούμε να φτάσει στον αισθητήρα.
Φυσικά δεν είναι άσχετοι αυτοί που κατασκευάζουν μηχανές. Καθένας από τους δυο αυτούς μηχανισμούς, το διάφραγμα και τον φωτοφράκτη έχουν κι άλλες λειτουργίες εκτός από το να ρυθμίζουν πόσο φως θα μπει. Αυτός είναι ο λόγος που υπάρχουν και οι δύο. Το τι ρυθμίζουν θα το μάθουμε αργότερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου